De hoofdaanklager van het Internationaal Strafhof (ICC), Luis Moreno Ocampo, onderzoekt of de Libische leider Moammar Gadhafi erectiepillen heeft uitgedeeld aan Libische manschappen om zo de verkrachting van vrouwen te bevorderen.
Dat het Libische regime zich daaraan schuldig heeft gemaakt, wisten we al dankzij een moedige Libische vrouw, Iman al-Obeidi, die het verhaal van haar verkrachting door een groep soldaten van Khadafi, wereldwijd bekend heeft gemaakt. Maar ook buiten oorlogssituaties waar agressieve seksuele intimidatie als een oorlogswapen wordt gebruikt (denk maar aan de Kongo bijvoorbeeld), komt groepsverkrachting (gang rape) regelmatig voor, vooral in landen waar vrouwen als minderwaardige wezens worden beschouwd, zoals in de Arabische en islamitische landen.

Een vrouw aan wie dit verschrikkelijke lot ten beurt is gevallen is de 29 jarige, Australische Alicia Gali. In 2008 werkte Alicia in de Verenigde Arabische Emiraten (UAE) in een toeristische resort en werd gedrogeerd en verkracht door een aantal van haar collega’s. Zij diende een klacht in bij de politie tegen verkrachting, na advies aan de medewerkers van de Australische ambassade in de Emiraten te hebben gevraagd. Maar in plaats van gerechtigheid en genoegdoening werd zij zelf voor acht maanden in de gevangenis gestopt en gestraft voor ‘ontucht’.
Door dit alles was Alicia jaren lang getraumatiseerd en werd daarvoor behandeld. Nu is ze sterk genoeg om er een rechtszaak van te maken. Ze heeft een aanklacht tegen haar werkgever ingediend, maar ook tegen de Australische ambassade voor nalatigheid. De ambassade heeft haar namelijk niet verteld dat indien ze officeel een klacht indient voor verkrachting, ze zelf gestaft wordt in de Emiraten. Ze hebben haar feitelijk verkeerd geadviseerd en vervolgens niets gedaan om haar daar vrij te krijgen.

Geheim

Bovendien hebben ambassade medewerkers haar en haar familie, toen ze eenmaal vrij kwam, geadviseerd om geen contact op te nemen met de media en de zaak verborgen te houden. In het geval van Iman al-Obeidi deinsden de autoriteiten van haar land er niet voor terug om geweld tegen de vrouw te gebruiken om te voorkomen dat het verhaal van haar verkrachting bekend zou worden. In het geval van Alicia Gali wilden de autoriteiten van haar land ook dat het verhaal geheim zou blijven. Waarom? Was de Australische ambassadeur vooral bezorgd dat zijn gezellige verhouding met de Emirati's verstoord zou raken indien Alicia de wereld liet weten hoe beestachtig de wetten van de Emiraten zijn (gebaseerd op islamitische wetten) en hoe zeer ze tegen vrouwenrechten indruizen?
Je vraagt je dan ook af hoe zouden de Nederlandse ambassades in een dergelijke situatie hebben gehandeld? Gelukkig dat er vrouwen zijn zoals Alicia Gali en Iman al-Obeidi die zich niet laten intimideren en hen mond niet houden over zulke beestachtige praktijken tegen vrouwen.

Nahed Selim, publiciste, schrijfster en beëdigd tolk Arabisch is in 1953 geboren in Egypte. Selim woont sinds 1979 in Nederland en schrijft af en toe critische columns voor Trouw, de Volkskrant en NRC Handelsblad over de islam, vrouwenemancipatie en integratie. Eerder publiceerde ze de roman Brieven uit Egypte (2000), De vrouwen van de profeet (2003) Zwijgen is verraad (2005), Allah houdt niet van vrouwen (2007) en Scheurkalender van de islam (2007). In 2006 ontving ze de Harriët Freezerring van Opzij voor haar inzet tot het moderniseren, humaniseren en feminiseren van de islam.