In een rap tempo volgen de gebeurtenissen elkaar op in binnen en buitenland. Je hebt haast geen tijd om de ene schietpartij met dodelijke slachtoffers binnen Nederland te verwerken, of de andere dient zich al aan. Japan krijgt de ene naschok na de andere, na de verwoestende aardbeving en de fatale tsunami, maar de Japanners houden zich groot, waardig en onvermoeibaar. En in het Midden-Oosten gaan de opstanden en de protesten bijna overal door. Dit maakt de keuze voor het onderwerp moeilijk.

Toch zijn er wat mij betreft twee gebeurtenissen in het Midden-Oosten die om de voorrang strijden: het oppakken van Mubarak en zijn zoons in Egypte aan de ene kant, en de nieuwe kieswet die in Tunesië is goed gekeurd, aan de andere kant. Over die laatste wil ik het hebben omdat het, voor de verandering, goed nieuws betekent voor vrouwen binnen het onstuimige Midden-Oosten.

50% Vrouwenquotum bij nieuwe verkiezingen Tunesië

Op 11 april heeft de Raad in Tunesië, een nieuwe kieswet goedgekeurd. Welke raad? Het is een raad met een lange naam, waarvan de vertaling luidt: “De Hoge Raad voor het verwezenlijken van de doelen van de revolutie, de politieke hervormingen en de democratische overgang”, die Raad bedoel ik.
Met een verrassende grote meerderheid heeft de Raad ingestemd voor een quota van 50% vrouwen op de kieslijsten van alle politieke partijen voor de komende parlementsverkiezingen in juli van dit jaar. Indien een partij geen 50% vrouwen kan vinden voor haar kieslijst, dan wordt ze uitgesloten van deelname aan de verkiezingen. Verder mogen er geen namen op staan van mensen die deel hebben genomen aan het vorige regime, in welke vorm dan ook.

Vrouwenorganisaties en activisten in Tunesië en in de Arabische landen zijn bijzonder blij met deze nieuwe kieswet. Deze regel werd bedacht om reactionaire en islamitische partijen te ontmoedigen of uit te sluiten, tenzij ze zich aanpassen en even veel vrouwen als mannen op hun lijst naar voren schuiven! Het is nog afwachten hoe die gaan reageren.

Ik ben benieuwd of de nieuwe Tunesische kieswet meegenomen kan worden in de discussie die we hier in Nederland nog steeds hebben over de SGP en haar weigering om vrouwen op de kieslijst te noemen. Het blijft natuurlijk aan de kiezers verder aan wie ze hun stem zullen geven. Maar het stimuleert enorm om de participatie van vrouwen in de politiek en in het openbare leven te vergroten.
Een andere les die wij hieruit kunnen leren is dat we niet zo voorzichtig en bang hoeven te zijn voor wetten en regels die confronterend kunnen zijn voor de orthodoxe moslims. Ze moeten er maar aan wennen dat vrouwen, in een democratische samenleving, hun rechten opeisen.

Nahed Selim, publiciste, schrijfster en beëdigd tolk Arabisch is in 1953 geboren in Egypte. Selim woont sinds 1979 in Nederland en schrijft af en toe critische columns voor Trouw, de Volkskrant en NRC Handelsblad over de islam, vrouwenemancipatie en integratie. Eerder publiceerde ze de roman Brieven uit Egypte (2000), De vrouwen van de profeet (2003) Zwijgen is verraad (2005), Allah houdt niet van vrouwen (2007) en Scheurkalender van de islam (2007). In 2006 ontving ze de Harriët Freezerring van Opzij voor haar inzet tot het moderniseren, humaniseren en feminiseren van de islam.