Het is weer vrijdag en het begint een gewoonte te worden. In de Arabische landen waar protesten, demonstraties of zelfs gevechten bezig zijn, zullen escalaties en nieuwe confrontaties plaatsvinden. De situatie in Syrië, Libië en Jemen zal verder verslechteren, zelfs in Egypte is de onrust opnieuw teruggekeerd. Dit verwachtingspatroon, elke vrijdag, maakt dat de belangstelling van de wereld voor de omwentellingen in de Arabische wereld flink verslapt. Revoluties zijn zaken van lange adem, maar de wereld blijft niet te lang bij een plek still staan, zeker als er overal in de wereld ook grote gebeurtenissen gaande zijn.

Ik ben dus op zoek gegaan naar gebeurtenissen die niet passen in dat bekende, te verwachten patroon en die ik toch als aanwijzing zie voor werkelijke veranderingen, vooral in de situatie van vrouwen.
Mijn aandacht werd getrokken door een opmerkelijke beslissing van de Indonesische regering die een tijdelijke verbod heeft aangekondigd, vanaf augustus, voor huisbedienden om in Saudi-Arabië te gaan werken. Dit ongewone verbod kwam als reactie op de onthoofding (op 23 juni jl.) van Ruyati binti Sapubi. Deze 54-jarige Indonesische vrouw werkte, net als miljoenen Aziatische vrouwen, als bediende bij een Saudische familie.

Mishandeld

Ik verwacht dat Ruyati binti Sapubi, net als de meeste van hen, buitengewoon slecht behandeld, uitgebuit en lichamelijk mishandeld werd door de Saudiërs voor wie ze werkte. Daarover bestaat namelijk veel informatie die duidelijk maakt onder welke condities deze migrante werksters in Saudie-Arabië en de rest van de Golf-staten werken. Omstandigheden die veelal vergelijkbaar zijn met slavernij, zoals iemand van de Organisatie Human Rights Watch uitlegde op Al Jazeera tv.

De Indonesische bediende werd beschuldigd van het doden van een Saudische vrouw, namelijk haar werkgeefster. Haar berichten aan haar famile geven echter aan dat de werkster ageerde in zelfverdediging. Zonder de kans te krijgen om zich te laten verdedigen door een advocaat, is de Indonesische vrouw veroordeeld en onthoofd in Saudi-Arabië op de meest barbaarse en schokkend mogelijke wijze.

Onmenselijke executie

Van die executie is er een film door iemand opgenomen en op het internet gezet.
Op zich is dat vaker voorgekomen. Meerdere keren in het verleden zijn er vrouwen, maar ook mannen, arbeidsmigranten uit arme Aziatische landen, abusievelijk veroordeeld en geëxecuteerd in de rijke olielanden. Nooit eerder heeft dat geleid tot een politieke crissis. Indonesië kwam haar burgers nooit te hulp als ze daarom vroegen. Als het grootste islamitische land kan Indonesië ook geen bezwaar hebben tegen het islamitische rechtssysteem van Saudi-Arabië.

Maar nu was het anders. Nu was er een film op het internet gezet en iedereen kon meekijken hoe afschuwelijk en onmenselijk zulke executies zijn. De burgers in Indonesië zijn boos en verontwaardigd. De leiders van Indonesië konden niet anders dan ook verontwaardiging veinzen. En wat deed Saudi-Arabië? Excuses aanbieden? Informatie verschaffen over de motivatie achter de onthoofding? Niets van dit alles. Dat arrogante, barbaarse land heeft zelf onmiddellijk een verbod op het aantrekken van werksters uit Indonesië en de Filippijnen aangekondigd. Een land zonder schaamte.

Nahed Selim, publiciste, schrijfster en beëdigd tolk Arabisch is in 1953 geboren in Egypte. Selim woont sinds 1979 in Nederland en schrijft af en toe critische columns voor Trouw, de Volkskrant en NRC Handelsblad over de islam, vrouwenemancipatie en integratie. Eerder publiceerde ze de roman Brieven uit Egypte (2000), De vrouwen van de profeet (2003) Zwijgen is verraad (2005), Allah houdt niet van vrouwen (2007) en Scheurkalender van de islam (2007). In 2006 ontving ze de Harriët Freezerring van Opzij voor haar inzet tot het moderniseren, humaniseren en feminiseren van de islam.