Internationaal wordt de politieke druk op Syrië nu sterk opgevoerd. Het Westen laat geen misverstand bestaan over de wens dat de president, Bashar al-Assad, weg moet. Een verandering van regime en niets minder, is wat het Westen wil. Ook de UNHCR beschuldigt het Syrische regime van misdaden tegen de menselijkheid. Van zijn kant beweert al-Assad dat het leger is gestopt met het geweld tegen de burgers. Morgen stuurt de Verenigde Naties een commissie naar Syrië om daarover te rapporteren.

Niet slim

Op zich is er hier een kleine wonder gebeurd! Assad die, tot nu toe, alle buitenlandse journalisten uit het land weerde, staat het nu toe dat buitenlandse waarnemers in Syrië gaan inspecteren! Dat betekent dat het zin heeft om internationaal een gezamenlijke stand te nemen tegen een dictator zoals al-Assad. Maar moet het altijd zo drastisch? Moet het Westen telkens eisen dat een president opstapt en vertrekt? Daar heb ik zelf mijn vraagtekens bij.
Ik denk namelijk dat wanneer de VS en het Westen oproepen tot een verandering van het regime en een bepaalde president manen te vertrekken, dit hen enigszins verantwoordelijk maakt voor het regime dat daarna komt! En dit kunnen ze beter niet doen. We weten namelijk niet precies wie daarna in Syrië aan de macht komt, zoals we dat ook niet weten wie in Egypte, Tunesië, Libië en Yemen. Ook weten we niet welke richting deze landen gaan inslaan. Blindelings verantwoordelijkheid nemen voor een regime dat nog moet komen en waarvan we absoluut niets weten lijkt dan voorbarig en niet slim.

Syrische acteurs verboden

Volgens mij kunnen we beter het geweld tegen burgers sterk blijven veroordelen en oproepen dat het ophoudt. Maar het voor de rest aan het eigen volk laten of men een ander regime wil en wat voor soort regime!
Wel heeft het geholpen dat regionale grote machten, zoals Turkije en Saudi-Arabie, het gebruik van excessief geweld hebben veroordeeld. Nu zouden ook nog de directe buurlanden van Syrië zoals Jordanië en Libanon, dezelfde afkeer moeten tonen.
In Egypte heeft het hoofd van de radio en televisie een paar Syrische acteurs verboden deel te nemen aan populaire Egyptische tv-series wegens hun openlijke steun aan de Syrische president.
Dat is dan weer overdreven want, acteurs moeten ingehuurd worden wegens hun acteurprestaties en niet wegens hun politieke kleur, vind ik.

Nahed Selim

Nahed Selim, publiciste, schrijfster en beëdigd tolk Arabisch is in 1953 geboren in Egypte. Selim woont sinds 1979 in Nederland en schrijft af en toe critische columns voor Trouw, de Volkskrant en NRC Handelsblad over de islam, vrouwenemancipatie en integratie. Eerder publiceerde ze de roman Brieven uit Egypte (2000), De vrouwen van de profeet (2003) Zwijgen is verraad (2005), Allah houdt niet van vrouwen (2007) en Scheurkalender van de islam (2007). In 2006 ontving ze de Harriët Freezerring van Opzij voor haar inzet tot het moderniseren, humaniseren en feminiseren van de islam.