Afgelopen week is de Egyptische filmster Hind Rostom op 82-jarige leeftijd overleden. Haar naam zegt de meeste mensen hier niet veel maar ze was een van de grootste van de Arabische cinema in de vorige eeuw. Sommigen noemden haar zelfs de Marilyn Monroe van het Midden-Oosten, een titel die niet alleen de schoonheid van Hind Rostom benadrukte, maar ook haar stijl als Arabische koningin van de verleiding.

Privéleven

Hind Rostom werd in 1929 in Alexandria geboren en overleed op 8 augustus 2011 in een ziekenhuis in de wijk Al-Mohandeseen in Cairo wegens gezondheidsproblemen. Op haar 16e begon Rostom met acteren in de film ‘Azhar wa Ashwak’ (bloemen en dorens). Haar familie (gemengde afkomst: een Turkse vader en een Egyptische moeder) heeft haar destijds toegestaan om haar droom een beroemd actrice te worden na te streven, iets wat tegenwoordig steeds zeldzamer wordt.
Hinds weg naar sucsess was geleidelijk en langzaam, zoals dat toen gebruikelijk was in de Egyptische cinema. In de eerst 20 films speelde ze een figurantenrol tot ze op een gegeven moment een hoofdrol kreeg. Haar beroemdste filmrol heeft ze gespeeld in de film Bab El Hadid (Railway Station), van de bekende regisseur Youssef Chahine. Opvallend is haar weigering om haar levensverhaal te verkopen aan een tv-zender zodat het daar een dramaserie van kon worden gemaakt. 'Je moet je levensverhaal niet als entertainment verkopen,’ was haar antwoord.

Rostom stopte reeds met acteren in 1979 toen ze nog maar vijftig jaar oud was. Ze had het idee dat je beter zelf kunt stoppen op het hoogtepunt van je carrière zodat het publiek haar herinnerde op haar best, en daar kan ze gelijk in hebben. Ze gaf veel om haar privéleven en probeerde sindsdien buiten de publiciteit te blijven.

Taboe

Maar Hind Rostom kwam in maart van dit jaar weer in de publiciteit met kritiek op de ‘Egytische revolutie’ wat haar niet in dank werd afgenomen. Net zoals het vroeger een taboe was om Mubarak’s regime te bekritiseren is het nu taboe geworden om kanttekeningen te plaatsen bij de zogenaamde revolutie. Daar mag je slechts met lof over praten. Hetzelfde geldt hier ook in Nederland, anders word je gauw geplaatst bij ‘het verkeerde kamp’, wat dat ook mag zijn.
Rostom zei, toen haar mening werd gevraagd over de nieuwe omwentelingen in Egypte, dat ze niet tegen de revolutie was, maar dat ze vreesde dat andere krachten in de samenleving er mee op de loop waren gegaan. Ook hier kan ze best gelijk in hebben gehad.

Vaarwel Hind Rostom, u hebt ons mooie films gegeven. Als jonge meisjes, vroeger in Egypte, heeft u ons het het zelfvertrouwen gegeven dat je best trots op je lichaam mag zijn en zelfverzekerd en opgewekt het leven tegemoet gaat.

Nahed Selim

Nahed Selim, publiciste, schrijfster en beëdigd tolk Arabisch is in 1953 geboren in Egypte. Selim woont sinds 1979 in Nederland en schrijft af en toe critische columns voor Trouw, de Volkskrant en NRC Handelsblad over de islam, vrouwenemancipatie en integratie. Eerder publiceerde ze de roman Brieven uit Egypte (2000), De vrouwen van de profeet (2003) Zwijgen is verraad (2005), Allah houdt niet van vrouwen (2007) en Scheurkalender van de islam (2007). In 2006 ontving ze de Harriët Freezerring van Opzij voor haar inzet tot het moderniseren, humaniseren en feminiseren van de islam.