Welk boek zou iedere vrouw gelezen moeten hebben? Op die vraag geeft maandelijks een gastauteur antwoord. Dit keer kiest altviolist Esther Apituley, tevens artistiek leider van Viola Viola, voor De mooiste dagen zijn het ergst van Anke Scheeren.

Voor mij is deze rubriek een goede aanleiding om op zoek te gaan naar een jonge schrijfster. Daar had ik echt zin in, een lekker jong, fris, fruitig en modern talent en nieuwe jonge gedachten op papier. Een schrijfster met toekomst, zogezegd.
Ik dook op mijn vakantieadres de plaatselijke boekhandel in en raakte met een paar boeken in mijn handen, gefascineerd door één titel. Een titel nog wel die helemaal niet jong, fris en fruitig overkomt, maar verdriet en eenzaamheid suggereert: De mooiste dagen zijn het ergst

Ondanks het feit dat ik een optimist ben en alleen maar positieve vibraties om mij heen verdraag, besloot ik dit debuut van de jonge Anke Scheeren te kopen. De mooiste dagen zijn het ergst gaat over het zoeken naar evenwicht in het leven, het vanuit een diep, eenzaam gevoel op zoek zijn naar geluk. Maar wat is geluk en waar is dat te vinden?
Hoofdpersoon Lena Fernhout is 24 jaar en vindt geluk klinken als een Zweeds gerecht of een middeleeuwse ziekte. Haar moeder is verhuisd naar Frankrijk, omdat ze denkt dat God daar woont, en ligt op sterven. Verloren reist Lena met haar broer naar het Franse ziekenhuis waar haar moeder verblijft, maar ze arriveert net te laat: moeder is reeds overleden.
Lena weet zich geen raad met haar gevoelens, een vreemde leegte omhult haar. Geen sentiment, geen verdriet. Het beschrijven van emoties laat de auteur het liefst aan zich voorbijgaan; wel schetst ze situaties die boekdelen spreken. Zoals wanneer Lena een ontmoeting heeft met dr. Ebbesmeyer, die zij enorm bewondert. Ebbesmeyer heeft in een experiment duizenden badeentjes in zee 'losgelaten' om de loop van de golfstromen te achterhalen. Lena maakt van hem een soort vertrouwenspersoon, schrijft hem vele mails en maakt zo haar kwetsbaarheid kenbaar.

Anke Scheeren schrijft als een saxofonist die de blues speelt

Vol verwachting stelt zij zichzelf aan hem voor. Maar hij heeft kennelijk haar mails niet gelezen. Deze desillusie doet haar alle controle verliezen.
Scheeren wordt nergens sentimenteel en gooit er flink wat humor tegen aan. Ze combineert op een unieke manier eenzaamheid en humor - en dat werkt ontroering in de hand. Abstracte gevoelens als geluk verwoordt Scheeren alsof het een buitenlands gerecht is. Ze legt uit dat de ziel maar 21 gram weegt. Ze stelt grote en kleine vragen: Wat zijn gele badeendjes die uit de lucht vallen? Wat stelt onschuld voor? De lezer die erin slaagt zich mee te laten slepen met Lena's gemoedstoestand, komt op een bijzondere manier in een gevoelsvacuüm terecht.

Anke Scheeren schrijft als een saxofonist die de blues speelt: licht verdrietig, enigszinsafstandelijk, zonder medelijden. Het is alsof ze niet meer wil zoeken naar geluk. Want waarom willen wij zo graag gelukkig zijn? Haar antwoord heeft ze verstopt in de regels van haar boek.
Dat maakt dat je De mooiste dagen zijn het ergst tevreden en met een diepe zucht kunt dichtslaan. Want die ergste dagen vallen best mee.