Hi, ik ben een moderne, actieve, werkende vrouw van 46 jaar.(Bewust kinderloos)Ik ben opgegroeid zonder mijn naaste familie te kennen.Ik ben opgegroeid met mijn ouders en broer (deze op op mijn 17e overleden aan een ongeluk)Mijn ouders leven sinds 2000 en 2005 niet meer. De laatste jaren merk ik het steeds zwaarder ga vinden er geheel alleen voor te staan. Ik zou graag ik contact komen met mensen die zoals ik (echt) geen familie hebben, grotendeels hele volwassenleven geen partner te hebben gehad. Ik doe deze oproep omdat ik graag ervaringen en omgaan met deze situatie graag wil uitwisselen. Mijn kennissen zijn goede mensen maar tegenwoordig is iedereen druk en men kan zich niet verplaatsten.(Ik weet dat deze mensen geen slechte mensen zijn maar dat de maatschappij er over het algemeen is uitziet)Om een voorbeeld te noemen: Wanneer ik aangeeef een partner of familie te missen krijg ik vrijwel altijd de reaactie: Een relatie is ook niet alles of ik zie mijn familie ook weinig. Goed bedoeld maar men heeft geen idee. Vorige week heb ik snachts plotsklaps 112 moeten bellen, ben opgenomen in pyamajas en sokken....Door teveel bloedverlies heb ik 3 dagen aan de bloed transfusie gelegen. (Als contact persoon kan ik alleen mijn huisarts opgeven)4 dagen later ben ik in hetzelfde naar huis gereden met de taxi. Ik heb die zaterdag 3 vrienden een sms gestuurd dat ik in het ziekenhuis had gelegen of ze misschien een bakje wilden komen doen of mij even konden bellen omdat ik het vervelend vond alleen in huis te liggen. Zondagavond heeft een vriendin gebeld, hebben we gezellig gepraat, daar was ik al heel blij mee. Woensdag kreeg ik een mail van 1 van de vrienden dat z'n nichtje in het ziekenhuis ligt en het druk heeft gehad en dat hij hoopte dat het niet te erg was. Woensdagavond belde de derde dat ze het vervelend vond dat ze nu pas kon bellen maar haar opa en oma bij haar logeerde en dat hij hoopte dat het niet te ernstig was. Ook heb ik drie keer mijn familie moeten cremeren, alleen thuis komen en alleen het leven verder gaan. Altijd alleen voor grote beslissingen staan, vakantie niet kunnen delen, kerst en feestdagen. Sinds het overlijden van mijn broer op z'n 21e hebben mijn ouders een grote klap moeten verduren, een echt thuis en begeleiding in het leven heb ik niet meer gehad.Maar toch hebn ik altijd een geveol van band gehad. Dat wanneer er echt iets ergs met mij zou gebeuren dat mijn ouders er dan uiteindelijk wel voor me zouden zijn.Dus al vroeg alleen in het leven gestaan maar dan ben je nog jong en dan denk je dat het leven met partner en echt thuis kunnen komen nog in het verschiet licht.Dit zijn een aantal vb, het klinkt misschien zeurderig maar omdat ik mij hier heel erg alleen in voel staan en merk dat het de laatste jaren steeds moeilijker word. Neem ik deze stap om op zoek te gaan naar mensen die in precies hetzelfde schuitje zitten en ik daar steun in kan vinden maar vooral kan zien hier deze mensen hier mee omgaan.

(Ik zelf ben niet perfect maar wanneer ik om mensen geef of zelfs hou dan ben ik er onvoorwaardelijk. Ik moet zeggen dat mijn kennissen daar ook niet zoveel gebruik van maken dan dat ze zouden kunnen. Helaas heb ik twee keer een relatie van een paar jaar gehad maar daarin heb ik ervaren dat deze eigenschap op een gegeven moment niet gewaardeerd word en dan ook misbruikt word. Maar daar heb ik dan ook gedeeltelijk mij eigen verantwoordelijkheid in gehad. Maar het blijft pijnlijk. Ik zie liefde gewoon als onvoorwaardelijk achter iemand staan.)

Dag lavendel.
Vervelend met dat ziekenhuis wat je mee hebt gemaakt zeg. En ook dat je nu zo alleen over gebleven bent.
Ik zit ook min of meer effectief in dezelfde situatie. Heb alleen mijn moeder nog wel, maar die heeft alzheimer. Heeft ook veel aandacht gevergd de laatste jaren. En nu nog, hoewel ze sinds kort in een verpleegtehuis zit. Verder geen broers of zussen. En vind het best moeilijk zaakjes telkens alleen rond te krijgen. Qua partners is het bij mij ook niet lang geweest.

Hoi Elja,
Dank je voor je reactie.
Ik merk dat het de laatste jaren steeds moeilijkere voor mij aan het worden is om maar weer te blijven lachen. (Ik denk dat dat komt omdat het nu steeds meer duidelijk aan het worden is...of denk is dat een leven opbouwen met een man er niet meer in zit.)Ook merk ik dat ik het mijn kennissen en mensen kwalijk begin te nemen hoe alles loopt. Ik ben steeds of misschien helemaal niet mee bereid om alles te accepteren en dat ik nu vrijwel niets meer verwacht en stop met de contacten aan te houden. Aan 1 kant besef ik dat het er daar niet kleuriger door uit gaat zien maar moet ik maar de kruimeltjes bij elkaar rapen wat kennissen voor je over hebben en wanneer ik dat niet doe ook gewoon niets meer van hen hoor?

Wat is jouw ervaring met kennissen? Mag ik vragen wat jou leeftijd is en wat is korte relaties met een partner voor jou? En waarom denk jij dat deze niet staande hebben gehouden? Veel vragen, dat weet ik? En als je daar niet wil antwoorden, ok. Maar ben nu echt gericht op zoek naar hoe en wat. Zo gaat het niet verder en wil niet een verbitterde vrouw worden. .

Ode aan de laatste van de vrouwenlijn is een danstraining waar we deze problematiek bespreekbaar maken. We hebben een aantal choreografien gemaakt waar verschillende aspecten aan bod komen.
Binnenkort zijn er twee trainingen en in september een 5 daagse op Terschelling . op de site http://www.beweegreden.org kan je een folder vinden met meer informatie of mij bellen.
anneke

Hallo Laveldel,

Ik hoop dat je het goedmaakt?

Graag vertel ik dat ik ook helemaal alleen op de wereld ben
en dat zeer zeer hard is. Het hardste is dat niemand het begrijpt en zomaar commentaren geeft. Ik herken heel veel in wat jij schrijft.

De redenen en achtergrond voor mijn zonder familie zijn zijn ietwat verschillend dan die van jou.

Reeds heel lang wens ik een groep te stichten van personen die in dezelfde situatie verkeren, maar wel positief gericht, ttz met praktische zaken en positieve steun naar elkaar toe in alle begrip.

Ik zou het fijn vinden je en eventueel anderen te kunnen ontmoeten.
Ik woon in den Haag en Antwerpen.

Uitkijkend naar je reactie; hartelijke groet en Goed Pasen!
Dinah

Aan Lavendel, Elja, Anneke,

Hallo, ik ben terug.
Graag had ik een ontmoetingsmoment willen voorstellen in Den Haag.
Zou dat mogelijk zijn? Bijvoobeeld eind juni 2012?

Omdat ik nu aan examens meedoe in Antwerpen.

Maar suggesties voor data zijn welkom.

Die danstraining in dat kader lijkt mij ook heel interessant.
Wij zouden dit alles kunnen bespreken en daarvoor een specifiek netwerk kunnnen oprichten. Ik wil mij daar graag voor inzetten.
Ik kan dit uitbreiden naar Belgie en deze problematiek kenbaar maken en er de maatschappij op wijzen dat dit bestaat.

Veel liefs en ik hoop van jullie te horen.
Dank Lavendel dat je dit hebt geformuleerd.
Hartelijke groet,
Dinah

Hoi Lavendel, Elja, Anneke en Dinah,

Ik heb zonet een lang antwoord gestuurd, maar dit is niet geplaatst!
Ik herken dit probleem en vind het een verademing dat jullie hierover spreken. Ik zag dat alleen Dinah nog twee oproepjes heeft gestuurd. Ik heb ook weleens gedacht, zoals Dinah om een netwerk op te richten van mensen die geen familie hebben. Hebben jullie nog contact met elkaar? Ik wil graag met jullie meepraten.

Hartelijke groet Duizendschoon