Poldervaart was na haar studie andragologie ruim dertig jaar docent vrouwenstudies/politicologie aan de Universiteit van Amsterdam. Ze promoveerde op utopisme en feminisme en publiceerde meer dan honderd wetenschappelijke artikelen en enkele boeken. Met haar kritische, maar zelden polemische toon, gekleed in hippe kleren met felle kleuren of luipaard- en tijgerprints, heeft zij sinds 1978 talloze UvA-studenten geïnspireerd.

Van eind jaren zestig tot begin jaren tachtig stond ze bijna dagelijks op de barricaden. Als Dolle Mina van het eerste uur voerde ze onder meer actie voor legalisering van abortus, deelde ze condooms uit en bezette ze instituut Nyenrode.
‘Ik was van het vrolijke actievoeren,’ vertelde ze daarover in de Volkskrant. ‘Ik heb nooit met stenen gegooid, ben nooit gearresteerd. Ik had zelfs moeite met het schreeuwen van leuzen. Ik was fanatiek, maar niet dogmatisch. Ik ben altijd bereid naar anderen te luisteren.’

In 2009 stelde ze dat vrouwen hun werkster hetzelfde uurloon moeten betalen als zijzelf verdienen. ‘Zelf heb ik nooit een werkster willen hebben,’ zei ze in Opzij. ‘Ik vind dat elke gezonde volwassene behalve economisch zelfstandig ook “zorgzelfstandig” moet zijn.’