Opzij-redactrice Anke Manschot las het onlangs verschenen ontroerende boek Misschien was je vandaag wel geboren van Yvonne Gebbe en haar vriend David Rozemeyer. Een verhaal rond de 20 wekenecho.

De baby in de buik van Yvonne Gebbe, werkzaam in de horeca, is zeer gewenst. Hij of zij heeft als koosnaam Knoet.
Na twaalf weken krijgen de opa’s en oma’s een echoprint te zien. Haar moeder heeft dan al een konijn van lapjes voor het toekomstige kleinkind gemaakt.
Yvonne brandt tijdens een vakantie in Italië in een kerkje een kaars voor Knoet. Alles lijkt goed te gaan.

Dan wordt de twintig wekenecho gemaakt. De verloskundige gaat aldoor met het apparaatje over die ene plek op haar buik. ‘Ik zie iets wat ik niet mag zien. Ik haal er iemand bij,’ zegt ze.
Knoet blijkt een opening in zijn middenrif te hebben. Een aandoening die jaarlijks bij ongeveer 60 kinderen wordt aangetroffen. De geraadpleegde dokter heeft het nog nooit ‘zo mooi’ kunnen zien.
Door die opening kunnen de buikorganen in de borstholte komen en de ontwikkeling van de longen belemmeren. 60 Procent van de kinderen overlijdt eraan. Een kind dat het wel overleeft, moet na de geboorte meteen aan de beademing en het eerste jaar zware operaties ondergaan, afhankelijk van de grootte van de breuk in het diafragma.

Yvonne en haar vriend, de fotograaf David Rozemeyer, staan misschien wel voor de moeilijkste beslissing in hun leven. Uiteindelijk kiezen ze ervoor de zwangerschap te beëindigen. Na 23 weken wordt er een bevalling opgewekt. Knoet, een jongetje, wordt dood geboren. Op de dag voor de crematie leggen de ouders hem in een mandje en zo wordt hij gecremeerd.

In sobere en spaarzame taal, het is bijna poëzie, vertelt Yvonne Gebbe, hoeveel pijn ze heeft om de dood van haar kind. Ze voelt zich als een wolvin die haar jong kwijt is. ‘Een diep, donker verdriet.’ Ze begint plukjes haar uit haar hoofd te trekken, kent zelfs de Latijnse naam voor deze dwangstoornis, trichotillomanie. Ze weet ook dat vrouwen er drie tot vier keer vaker dan mannen aan lijden. Ze klopt bij een haptotherapeut aan. Die troost haar met: ‘Knoet is gestorven in jouw schoot, omringd door jouw liefde. Wat is nou een mooiere plek om te sterven?’ Sommige mensen zijn minder tactisch. Zeggen dingen die pijn doen zoals: ‘Ben je daar nu nog mee bezig’ of ‘je moet wel door’.
Het boek is mooi geïllustreerd met foto’s die gemaakt zijn door haar vriend. Ze zijn in combinatie met de tekst soms zelfs hartverscheurend. Zo zien we op een pagina een foto van een fraai vormgegeven witte urn. Op de pagina ernaast slechts een zin: ‘mijn kind...'


Misschien was je vandaag wel geboren een verhaal rond de 20 wekenecho verscheen bij uitgeverij Jonge hond. € 24,95.