F-side: Anneke Groen

Afbeelding bij F-side: Anneke Groen

Emancipatie en actie? Ik ben er een half leven intens mee bezig geweest en toch moet ik heel diep graven. In het kort: jong trouwen (22, was heel normaal), mijn eigen naam willen houden (vond men heel vreemd), parttime blijven werken (heel ongewoon), niet tevreden zijn met het huisvrouwenbestaan. Ondertussen samen met wijlen Marga Bruyn-Hundt, voorbeeld en stimulator, de Alkmaarse afdeling van Man Vrouw Maatschappij opgericht en op eigen risico het emancipatietoneelstuk Voor een bloemetje en een zoen naar die stad gehaald. Een groot succes; ik kwam ruimschoots uit de kosten.

Toen ik VOS-cursussen ging geven (Vrouwen Oriënteren zich op de Samenleving) nam ook mijn eigen ontwikkeling een grote vlucht. Ik waagde de stap naar de journalistiek, een oude droomwens. Margriet bezorgde mij in 1980 de kans van mijn leven: naar de wereldvrouwenconferentie in Kopenhagen (foto). Toenmalig hoofdredactrice Hanny van den Horst ben ik eeuwig dankbaar. Net als Wim Hora Adema, die mij uitnodigde voor Opzij te gaan schrijven.

Een paar jaar later begon ik mijn eigen bedrijf. Mijn strijd was daarmee niet afgelopen. Die speelde vooral in mijn directe omgeving. Op het schoolplein werd ik, omdat ik werkte, als een slechte moeder gezien. En mijn man zou het vast moeilijk hebben met zo'n vrouw. Hij kookte en deed boodschappen. Hartstikke goed van hem dat hij dat allemaal 'voor mij' deed. Omdat ik gevoelig was voor die kritiek hield ik jarenlang last van schuldgevoelens. Pikant detail: ik kreeg meestal meer steun van mannen dan van vrouwen.

Terugkijkend zie ik een grote lijn: mijn moeder was altijd thuis, terwijl ze graag iets anders had gedaan. Mijn zoon combineert moeiteloos huishouden met een baan. Mijn dochter werkt fulltime, zonder schuldgevoel, met drie kinderen. Ik ben benieuwd welke keuzes mijn kleindochter zal maken. Emancipatie is van de maatschappelijke agenda verdwenen en houdt ook mij niet meer zo bezig. Is dat omdat ik ouder ben of omdat de emancipatieslag gemaakt is? Voor de jongste generatie is het duidelijk niet zo'n item.

Achteraf vind ik het jammer dat mijn strijd zoveel tijd en energie heeft gekost. Maar de vanzelfsprekendheid van de vrouw thuis en de man aan het werk is in elk geval verdwenen. Dat is een groot goed. Een gigantische ontwikkeling, in betrekkelijk korte tijd. Het was de strijd waard.

Anneke Groen (1946) is journalist en congresorganisator. Zij schreef o.a. Vrouwen en het Binnenhof, maakte radio- en tv-documentaires en was directeur van de Rode Hoed in Amsterdam.

Door / 27 april 2012 / ()

blog comments powered by Disqus

5 artikelen
  • Mug met de gouden tand last voorstelling af

    22 april 2014

    Na het ter perse gaan van het meinummer Opzij werd bekend dat Mugmetdegoudentand de voorstelling 'De Freudjes, geen familie' te annuleren. Wegens ziekte kan niet aan de eigen kwaliteitseisen worden voldaan, aldus de makers.

  • Opzij aanbieding: 'Neelie'

    18 april 2014

    Ontvang de biografie van 'Neelie' als eerste en zonder bezorgkosten thuis.

  • Vrouwen betere schoolleiders dan mannen

    17 april 2014

    Vrouwen zijn betere schoolleiders dan mannen, dat blijkt uit het jaarlijkse onderwijsverslag van de Onderwijsinspectie. Bijna veertig procent van de vrouwen scoort bovengemiddeld goed. Bij mannen heeft ruim twintig procent dezelfde score.

  • Neelie, jaloersmakend authentiek

    17 april 2014

    Deze maand verschijnt het boek Neelie. Brave meisjes schrijven zelden geschiedenis waarin familie, vriend, vijand en Neelie Kroes zelf vertellen over het leven van ’s lands succesvolste vrouw. Speciaal voor Opzij licht de schrijfster van het boek, historicus Alies Pegtel, Kroes’ emancipatoire ontwikkeling uit. Gevolgd door een voorpublicatie uit het boek.

  • Een beetje stress is goed voor je

    17 april 2014

    Weer tot middernacht doorgewerkt om met stoom uit je oren de deadline te halen? Helemaal niet zo erg. Een beetje stressen is gezond. En maakt nog sociaal ook.