9/2015

Sylvana Simons: ‘Ik ben niet bang. Punt’

Leestijd: 15 minuten

Sylvana Simons (46) weigert aan de normen te voldoen die de ‘door witte mannen gedomineerde maatschappij’ haar oplegt. Dus spreekt ze zich uit, hoeveel hatelijke reacties dat ook oplevert. En is ze openhartig, ook over de nare dingen die ze meemaakt. ‘De wereld is niet vergaan. Mijn meetlat is altijd: ga je er dood van? En ik leef nog.’


De regen komt met bakken uit de hemel, dus Sylvana Simons reist vandaag per tram door Amsterdam. Tijdens de tramritten, bij de haltes en op tussenstops werkt ze haar tijdlijn op Facebook bij.
Op 27 juli bericht ze om 13:24 uur: ‘Ik ben het zeer met deze dame eens. Sterker nog, ik roep dit al tijden. Benieuwd of PowNed en Co haar nu ook een smaadcampagne gunnen.’ Het commentaar hoort bij een opiniërend artikel over de witte man, die in onze maatschappij altijd boven alle partijen verheven lijkt.
Bericht om 15:02: ‘Stuck in a Starbucks.’
15:33 - bij een aankondiging van r&b-zanger Bilal in de North Sea Jazz Club: ‘Mocht je het vergeten zijn... Morgen is ’t zo ver en er zijn volgens mij nog een paar kaarten! Nieuw album. Zie je daar!’
16:10. Simons commentaar bij een bericht over een wetenschappelijk onderzoek waaruit naar voren komt dat de verhouding tussen marihuana roken en seks gunstig is: ‘Light up, zou ik zeggen...’
16:30: Simons wandelt het Amsterdamse café-restaurant Dauphine binnen.


Jouw berichten op sociale media hebben nogal eens tot hevige discussies geleid. Por je soms bewust het vuurtje op?
‘Ik provoceer niet om het provoceren, maar ik vind het leuk als een bericht tot een discussie leidt. In de berichtgeving en reacties op de Zwarte Piet-discussie werden maatschappelijke vraagstukken over racisme en discriminatie aangescherpt. Ik werk daar graag aan mee. Discussies over seksisme zwengel ik ook graag aan.’
 
Zijn er grenzen aan wat je deelt op Facebook? Zijn er dingen die je niet in het openbaar wilt zeggen, omdat ze te privé zijn?
‘Ik dacht net even bij het bericht over marihuana en seks: mijn kinderen lezen mee. Maar goed, ze zijn 23 en 19 jaar en wijs genoeg. Ik gedraag me op Facebook net als in de openbare ruimte. Ik ga niet naakt over straat, dus ik plaats ook geen selfie waarbij ik naakt in bed lig. Aan de andere kant heb ik weinig te verbergen.’

Je bent opgegroeid in de openbare ruimte. Al op jonge leeftijd stond je in de schijnwerpers. Op je Twitteraccount geef je als steekwoorden: Moeder/TV-presentator/DJ/Performance-coach/Public speaker (coach)/Host TedxAmsWomen/Columnist Viva/Vrouwencoach. Kunnen we het rijtje eens afgaan om te zien hoe dat opgroeien in de openbare ruimte zich heeft ontwikkeld?
‘Dan beginnen we dus bij het moederschap. Mijn kinderen vinden het niet leuk als ik over hen praat. Ze willen niet alleen maar worden benaderd als kind van een publiek figuur, daarom blijven ze graag uit de media. “Wij zijn zelf iemand en niet alleen maar jouw kind,” zeggen ze.’

'Mensen vinden mij een dapper meisje'

Wat voor moeder ben je?
‘Volgens mij mochten mijn kinderen veel, maar er waren wel regels. Ik was 21 jaar toen ik Salvatore kreeg en werkte fulltime. Voordat ik moeder werd, had ik een bewogen leven en dat heb ik meegenomen in de opvoeding. Ik was geen conventionele moeder, die met de thee thuis zat te wachten. Ik had een au pair die de kinderen vaak ophaalde van school. Als ik het zelf deed, kwam ik vaak een kwartier te laat aangescheurd. Mijn kinderen wonen niet meer thuis. Daar heb ik gemengde gevoelens over. De vrijheid is fijn. Dat je niet altijd hoeft te koken, bijvoorbeeld. Veel vrouwen van mijn leeftijd hebben nu kleine kinderen, waar ik nu hetzelfde naar kijk als vriendinnen zonder kinderen. Wij vinden daar iets betweterigs van, terwijl we natuurlijk ook wel beter weten.’
 


Verder lezen?
Dit artikel is alleen beschikbaar voor abonnees. Log in of neem een abonnement op Opzij.

Je kunt Opzij ook lezen in Blendle

Reacties




De nieuwe opzij Vorige edities