Steun het roze riksja project


Zou jij je dochter naar school laten gaan als de kans bestaat dat ze onderweg wordt misbruikt door een grootgrondbezitter? 4 op de 10 meisjes in Pakistan gaat niet naar school, vooral niet op het platteland. Zou jij met de bus of taxi naar je werk gaan, als je daar voortdurend wordt lastig gevallen? Slechts 5% van de vrouwen in Pakistan heeft een rijbewijs. De meesten komen alleen het huis uit in gezelschap van hun man, broer of vader. Het is moeilijk om de cirkel te doorbreken. Waar begin je om vrouwen minder afhankelijk te maken?
 
In Pakistan probeert Plan Nederland dat met roze vrouwentaxi's. De zogenoemde roze riksja brengen meisjes en vrouwen veilig naar hun werk en voorzien tegelijkertijd jonge, vrouwelijke chauffeurs van een eigen inkomen. 
 
Zou jij je dochter naar school laten gaan als de kans bestaat dat ze onderweg wordt misbruikt door een  grootgrondbezitter?
 
In de Pakistaanse hoofdstad Islamabad heb ik met eigen ogen gezien hoe het straatbeeld van een van de vrouwonvriendelijkste landen in de wereld eruit ziet.  De enkele vrouw op straat zit op de achterbank of achterop de brommer. Tegelijkertijd zag ik ook hoe veel families hun zondagmiddag in het park doorbrachten. Daar waren juist de vrouwen in hun kleurrijke japonnen in de meerderheid. De kinderen genoten van de draaimolens en hun ijsjes. Vaders liepen trots langs de bomengalerij met aan hun ene hand hun zoon en hun andere hand hun dochter. Ik zag jonge vaders met slapende kinderen op hun arm en zelfs met een baby in een draagzak. Bij het uitkijkpunt maakten ze nog even met of zonder selfiestick uitgebreid familiefoto's. De liefdevolle blik in hun ogen geeft hoop voor de toekomst van hun prachtige dochters.
 
Ik heb de vrouwen van de roze riksja ontmoet. Zij rijden niet in het  behoorlijk moderne Islamabad, maar in de conservatieve provincie Punjab. Ik heb gezien hoe zij daar met behulp van eigen inkomen en eigen vervoer de vrouwonvriendelijke cultuur kunnen doorbreken. Drie vrouwelijke ondernemers rijden nu in deze roze taxi’s, wij willen er samen met jullie voor zorgen dat er snel meer vrouwen zo’n ondernemingskans krijgen.
- Irene de Bel, hoofdredacteur OPZIJ

BEN JIJ VOOR ZELFSTANDIGHEID?


 

Voor 2500 euro geven we een vrouw een eigen inkomen en nog veel meer vrouwen de kans om veilig op hun werk of op school te komen.

Doneer nu €5,- en maak het verschil samen met OPZIJ.

 

BLOG: Dit is de realiteit


Irene de Bel schreef een blog over haar reis naar de projectlocatie van Plan Nederland in Pakistan. De reis zat vol bijzondere ontmoetingen, ontroering, gelach, en ook een heftige realiteitscheck. De Bel: 'Voor ik het wist stond ik als een schoolmeisje op het plein te giechelen'.



'Van tevoren had ik een heel ander beeld van Pakistan. Ik verwachtte vooral veel mannen met baarden en vrouwen in zwarte gewaden en met hoofddoeken of burqa’s. Ook had ik niet verwacht dat ze heel enthousiast zouden reageren op ons als westerlingen. Maar Islamabad bleek verrassend modern en tolerant. Mannen lopen er - in lange, wijde blousen en loszittende broeken – broederlijk en soms hand in hand over straat. Vrouwen lopen in kleurrijke tunieken gedrapeerd met sierlijke sjaals die de donkere lokken bedekken. Ik zag een vrouw haar kind op een openbare plek borstvoeding geven. Ook van mannen met buggy's of draagzak kijkt niemand op.

Meisjes blijven thuis
Leven de emancipatie, zou je zeggen. Toch liet Chakwal, een provincie op twee uur rijden van Islamabad, een conservatiever beeld zien. Daar worden meisjes vaak thuis gehouden terwijl hun broertjes naar school gaan. De meisjes trouwen jong, vaak te jong, en trekken bij hun schoonfamilie in.

Op een school die we bezochten, zagen we wat het voor deze jonge vrouwen betekent als ze hun school alsnog kunnen afmaken. Medewerkers van Plan Pakistan vertelden ons hoe ze begonnen als schuwe, in zichzelf gekeerde meisjes die nauwelijks hardop durfden te spreken. Wij ontmoetten ze nadat ze hun middelbare schooldiploma versneld hadden gehaald. De jonge vrouwen die wij zagen, sprankelden en droomden van een carrière als schoonheidsspecialist, docent of kledingontwerper.

Buurkindjes en pannenkoeken
Hoewel ze even aan ons moesten wennen, vertelden ze ons al snel hun persoonlijke verhalen. Ze schroomden dan ook niet om naar die van ons te vragen. Voor ik het wist stond ik als een schoolmeisje tussen hen op het schoolplein te giechelen. Ze wilden weten met wie ik getrouwd was en liet een foto van mijn man zien.

'Handsome!’, riep één van hen. Ook liet ik ze zien hoe mijn zoontje van 6 op diezelfde ochtend zijn zusje van 4 aan de hand had meegenomen naar haar eerste schooldag. Daarna wilden ze zien hoe wij wonen. Ik toonde ze een foto van mijn keukentafel vol buurkindjes die pannenkoeken kwamen eten. Ik legde hen uit dat onze huizen groter zijn omdat we vanwege het weer veel binnen moeten doen. Wij stonden op dat moment in de bloedhitte onder de schaduw van de enige boom op het schoolplein. Het was mooi om de bijzonderheid van een eerste schooldag daar te kunnen delen met deze prachtige vrouwen.

Moederliefde
In Opzij publiceren we artikelen over huiselijk geweld, gedwongen huwelijken, eerwraak en onderdrukking. Toch kwam de realiteit hiervan hard binnen toen we in een geheime vrouwenopvang met een aantal vrouwen spraken. Eén van hen was van haar man weggevlucht en had haar jonge kinderen bij haar man achter moeten laten. Mijn hart brak en we hielden het niet droog. De liefde van een moeder voor haar kind is net zo universeel als dromen en giechelen.'
- Irene de Bel, hoofdredacteur OPZIJ

Drie moedige vrouwen


Het roze riksja-project van Plan Nederland is een pilot waarbij vrouwen een rij-opleiding en een riksja krijgen, zodat zij als taxi-chauffeur hun eigen inkomen kunnen verdienen. Tegelijkertijd bieden de vrouwelijke chauffeurs een veilige manier voor andere vrouwen om op hun school of werk te komen. Dit zijn de eerste chauffeurs (van links naar rechts): Bali Rani (24), Najam un Nisa (27), Kiran Shehzadi (22). Hieronder lees je hun verhaal.



Bali Rani, 24 jaar (links)
Kort geleden was bedelen de enige manier voor Bali Rani om te overleven. Haar kinderen gaf ze droog brood. Ze woont in een Nomadisch provisorisch dorpje, samen met veel van haar familieleden. Haar huis is niet meer dan een aantal stokken en aan elkaar genaaide lappen stof. Maar nu ze als riksja-chauffeur een inkomen heeft, droomt ze ervan om een stenen huisje te kopen. Een droom die voor een groot deel van de alleenstaande Pakistaanse moeders onhaalbaar is, maar die Bali Rani met enkele jaren werken zal kunnen waar maken. Ze kan haar kinderen nu iedere dag van vers eten voorzien.
 
Najam un Nisa, 27 jaar (midden)
Als verloofde vrouw is het in Pakistan nog uitzonderlijker om te werken. Toch zou Najam un Nisa niets liever willen. Het rijden in de riksja heeft haar meer zelfvertrouwen gegeven. Na dit werk is niets meer ondenkbaar. Ze wil motor leren rijden en een eigen schoonheidssalon beginnen. Ze hoopt dat er meerdere vrouwelijke riksja-bestuurders komen, zodat ze elkaar kunnen helpen. Volgens Najam un Nisa zijn het vooral de vrouwen die nog aan de roze taxi’s moeten wennen.

Kiran Shehzadi, 22 jaar (rechts)
Kiran betekent zonnestraal in het Pakistaans. Treffend, want Kiran Shehzadi lacht de hele dag door. Het mooiste aan haar werk als riksja-chauffeur vindt ze dat ze haar ouders nu financieel kan steunen. Naar Pakistaanse traditie is dat een taak van de zonen, maar Kiran heeft alleen maar zussen. Haar moeder rijdt iedere dag in de riksja mee. Zo komt ze op plekken die ze anders nooit zou zien.