Schoppenvrouw - Mensje van Keulen

Boekenclub

3/2016

Hoe ver ga je voor een geliefde die onbedoeld een misstap heeft begaan? Mensje van Keulen legt de gevoeligheden, onzekerheden en angsten van een o zo keurig notarisgezin bloot.

Verkrampte familieverhoudingen, een in een opwelling gepleegde daad, relatieperikelen, realisme met een snufje kwaadaardigheid. Mensje van Keulen (1946) zoekt graag naar de zwarte kant van de romantiek. Zo ook in Schoppenvrouw, haar nieuwe roman, waarin een getroebleerde vrouw verhaal haalt bij de aanstichter van een trauma uit haar jeugd en ze tegelijkertijd positie moet bepalen in haar huidige gezin.

Al direct wordt een sfeer à la Edgar Allan Poe gecreëerd. Een man, Oscar, komt thuis. Zijn vrouw, Paula, schept hem minestronesoep op. ‘Ik zou dit nooit meer bereiden,’ klinkt het omineus. Een blond meisje heeft een ouder echtpaar beroofd, vertelt ondertussen een presentator op tv. Dat de bejaarde inmiddels is overleden brengt bij de vrouw innerlijke onrust teweeg. ‘Een onbekende die ik de rest van mijn leven zal kennen,’ realiseert ze zich.

In slechts enkele pennenstreken tekent zich een drama af. Dat het echtpaar een dochter heeft die voldoet aan het signalement van de jonge dader, zal niet verbazen. De fundamenten onder het zo keurige notarisgezin dat woont ‘op de meest exclusieve locatie in Zuid’ zijn aan het wankelen gebracht. Tegelijkertijd slaagt Van Keulen erin de lezer te laten twijfelen aan de geestelijke stabiliteit van de vrouw die het verhaal vertelt.

De schrijver, die in 2014 bekroond werd met de Constantijn Huygens-prijs voor haar hele oeuvre, zet in minder dan twee bladzijden uiteen waar het om draait in deze beknopte familieroman met malicieuze ondertoon. Een terugblik op een jeugd met een obsessie voor een androgyn meisje en haar broer, een liefhebber van Oscar Wilde, wordt vermengd met een angst voor het paranormale. Ene dokter Adami, mysterieus paragnost en tarotlegger, voorspelde de toen labiele puber: ‘Neem nooit kinderen, het zou je slecht bekomen.’ Deze last torst het meisje, nu moeder, een leven lang met zich mee.

Met compassie bestuurt Van Keulen haar personages en legt ze gevoeligheden bloot, onzekerheden, angsten en misschien wel het grootste taboe van allemaal: ‘Voldoe ik wel als ouder, als kind?’ En hoe ver ga ik voor een geliefde als die, onbedoeld, een misstap heeft begaan? Een dilemma drukt op het gemoed van de vertelster, die nooit heeft leren handelen maar passief afwacht wat het bestaan haar brengt.
 
Onderhuidse spanning, rake oneliners (‘Het huwelijk is bedoeld tegen de verveling, maar veroorzaakt die juist’), ploeterende personages. Van Keulen herhaalt zich, maar geeft elke keer een onverwachte draai. Ook in Liefde heeft geen hersens, uit 2012, was een mogelijke misdaad uitgangspunt van de roman. Dat het lastig is op relationeel gebied, dat het voortdurend schipperen is tussen je innerlijke wereld en die daarbuiten, dat er rafelranden zitten in ons allen, is evident. Ook in Schoppenvrouw, prettig introspectief proza met duistere kantjes, omarmt de auteur de mens.

Meer lezen? Je bestelt Schoppenvrouw hier in onze shop 


bron foto
 
Door Lies Schut / 20-02-2016


Tijdelijke aanbieding
OPZIJ TOP 100
Gerelateerde producten
Aanmelden Nieuwsbrief
Elke week de nieuwste OPZIJ-artikelen in je mailbox? Meld je hier aan voor de gratis nieuwsbrief.