Home Nieuws POPMUZIEK, WAAR ZIJN DE VROUWEN AAN DE TOP? Part deux

POPMUZIEK, WAAR ZIJN DE VROUWEN AAN DE TOP? Part deux

98
0
DELEN

We vroegen het ons vorig jaar al hardop af. En dat zou ook al veel eerder hebben gekund.Toen schreven we erover in het magazine en op de site. Er is nog niets veranderd. Binnenkort hoor je op Radio 2 in de Top 2000 ‘de beste nummers aller tijden’. Slechts 16% van de lijst is vrouw en 86% van die vrouwen is wit. Ook staan grote namen als Diana Ross, Etta James en Billie Holiday niet in de lijst.

Wie vindt dat daarin verandering moet komen stemt hier.

Hier de link (Blendle (€)) naar een van de twee in het magazine gepubliceerde artikelen over vrouwelijke popartiesten.

Overigens, hieronder ons artikel van vorig jaar op de website.

De man-vrouwverhouding in de popmuziek vertoont overeenkomsten met die van Nederlandse hoogleraren: slechts 17% is vrouw. 

Ellen ten Damme: “Vroeger keken ze naar de mannelijke muzikanten naast mij en zeiden “leuke liedjes.” Waarop zij zeiden: je moet bij haar zijn. Je zag ze denken: maar wie zet dan de koffie?”

Roosmarijn Reijmer: “Als je bezig bent met het samenstellen van de radio-playlist kun je vrouwen die goed zijn voorrang verlenen. Dat heeft niemand in de gaten. Als je de macht hebt om dat te doen, waarom zou je dat dan niet gewoon doen?”

Candy Dulfer: “Een paar hele ouderwetse machomannen hebben mij altijd geholpen op een leuke manier. Bij mij was het heel makkelijk, want ik riep niet de hele dag feministische dingen. Ik deed heel stoer mijn eigen dingetje. Dat is een veilige vorm van feminisme.”

Amber Gomaa: “Als iemand zegt: Jimi Hendrix, voor een vrouw? Dan denk ik: fuck you. Ik ga nu naar huis en gitaar oefenen!”

Tessa Douwstra: “Ik herinner me een masterclass van Oleta Adams, zij speelt heel goed piano, zingt en schrijft liedjes. Ze begon haar verhaal met: ‘Ik wil beginnen met jullie vrouwen aanspreken. Als je ergens komt, zorg dat je je shit voor elkaar hebt. Het gaat niet vanzelf. Wees niet onzeker over waar je toe in staat bent. Zorg dat je het allemaal weet, dat als ze het vragen, je zegt: dat is a-mineur.’ Dat heb ik heel erg meegenomen. Ik dacht: wow, ik kan het heft ook echt in eigen handen nemen.”

Celine Caïro over de masculiene radiocultuur: “Het gaat heel vaak over je uiterlijk. Ik ben muzikant en kom met iets waar ik jaren aan heb gewerkt. Dat je dan gereduceerd wordt tot je uiterlijk vind ik lastig.”