‘Niet In Mijn Buik’

Olga Oost (35) is redacteur bij Radio 1. Toen haar relatie na acht jaar strandde door een uitblijvende kinderwens besloot ze een persoonlijk onderzoek te doen: waar bleven haar rammelende eierstokken? Maakt deze keuze haar minder vrouw?  En is sterilisatie een optie? In haar podcastserie ‘Niet In Mijn Buik’ dook Olga in deze vragen en onderzocht of ze zelf de stap naar sterilisatie wil zetten.

Waarom wilde je deze podcast maken?

“Heel lang realiseerde ik me niet eens dat kinderloos blijven een optie was. Kinderen krijgen voelde als een logische volgende stap, maar op gegeven moment realiseerde ik me dat ik helemaal geen behoefte had aan die stap. Alleen zodra ik dat uitsprak voelde ik direct weerstand. Mensen zeiden steeds: ‘dat komt nog wel’. Heel frustrerend. Ik merkte daardoor dat er een taboe ligt op vrouwen zonder kinderwens. En al helemaal op vrouwen die gesteriliseerd willen worden.”

Had je het gevoel dat je geen vrije keuze had?

“Een beetje wel. Ik merkte hoe erg de maatschappij vrouwen een bepaalde kant op stuurt, naar zorgen en baren, en hoe moeilijk het is als je zelf een ander pad wilt bewandelen. Vooral toen ik sterilisatie begon te overwegen, werd dat duidelijk. In de podcast sprak ik bijvoorbeeld met Linda, die eerst langs vijf artsen moest voor ze groen licht kreeg voor een sterilisatie. Artsen vinden het heel ingewikkeld als een jonge vrouw zeker weet dat ze nooit kinderen wil. Ze zijn bang dat vrouwen spijt zullen krijgen.”

De winkel van OPZIJ: losse nummers, abonnementen

Komt het dan vaak voor dat vrouwen spijt krijgen?

“Dat is het frustrerende: uit de literatuur blijkt niet dat vrouwen zonder kinderwens meer kans hebben op spijt na een sterilisatie, terwijl je je daar wel de hele tijd over moet verantwoorden. Daarnaast vind ik het ook gek dat juist het besluit om kinderloos te blijven zo beladen is. Alsof de keuze om wél kinderen te krijgen niet definitief en ingrijpend is. Als we het dan hebben over spijt, heb ik eerder spijt dat ik vijftien jaar lang de pil heb geslikt. Ik heb daardoor een lange tijd angstklachten gehad, maar voor dat soort symptomen is nauwelijks aandacht door artsen. Dat staat niet in verhouding met de zorgvuldigheid waarmee er om wordt gegaan met sterilisatie.”

In de podcast ga je ook in gesprek met Bonicia, die zichzelf een ‘Bijbelse huisvrouw’ noemt. Je gaf aan heel zenuwachtig te zijn voor dit gesprek. Waar kwam dat gevoel vandaan?

“Zij verwoordde een angst die al een beetje in mijn hoofd zat, namelijk: vrouwen hebben alleen een geslaagd leven als ze moeder worden. Dat vond ik confronterend om te horen. Gelukkig heb ik daar door de verschillende gesprekken die ik heb gevoerd voor deze podcast een andere visie op gekregen: je doel in het leven als mens is niet afhankelijk van je geslacht. Je hoeft als vrouw geen moeder te worden om een geslaagd mens te zijn en je kunt op heel veel manieren bijdragen aan de wereld.”

In de laatste aflevering gaat het over de angst voor eenzaamheid als je op latere leeftijd kinderloos bent. Heb je zelf een plan om dat te voorkomen?

“Dat is wel iets waar ik me zorgen over maak. Als ik oud ben en midden in de nacht van de trap af val, wie komt mij dan oprapen? Voor nu probeer ik gezond te leven zodat ik zo lang mogelijk vitaal kan blijven. Ik let er ook op dat ik nu zelf iets kan betekenen voor de generaties boven mij, in de hoop dat jongere mensen dat later ook voor mij zullen doen.”

Wat zou jij andere vrouwen zonder kinderwens mee willen geven?

“Als je bedankt voor het moederschap, zegt dat niks over jouw waarde als vrouw. Mocht je nog twijfelen of je kinderen wilt, probeer dan zo veel mogelijk af te gaan op hoe jij je leven voor je ziet, los van het vrouw zijn. Je bent op de eerste plaats een mens en je mag je leven helemaal invullen zoals jij dat wilt.”