Waarom zou ik mijn achternaam opgeven?
Door: Luuke Raaijmakers
Als ik op de basisschool een jongen leuk vond, was het eerste dat ik deed mijn Hello Kitty-dagboek volschrijven met mijn voornaam en zijn achternaam. Luuke Janssen. Luuke de Vries. Luuke Jacobs. Ik zag al helemaal voor me hoe ik in mijn witte jurk de kerk uit zou lopen met mijn man en nieuwe identiteit: de vrouw van. Sindsdien zijn er wat dingen veranderd. Een kerk hoeft van mij niet meer, ik wil niet meer dezelfde trouwjurk als Kate Middleton, en trouwen is überhaupt niet meer zo belangrijk voor me als het vroeger was. En daar komt nog iets bij: ik sta niet meer zo te springen om mijn eigen achternaam op te geven.
Een halfjaarabonnement op OPZIJ (€ 41,50) met als cadeau het boek Wegwijzer voor nabestaanden van Marieke Henselmans
€ 41,50€ 41,50Opties selecteren Dit product heeft meerdere variaties. Deze optie kan gekozen worden op de productpagina
Een jaarabonnement op OPZIJ (€ 81,50) met als cadeau TWEE boeken van Hedy d’Ancona
€ 81,50€ 81,50Opties selecteren Dit product heeft meerdere variaties. Deze optie kan gekozen worden op de productpagina
Eigenlijk is het een behoorlijk vreemde traditie. Eentje die stamt uit een tijd waarin vrouwen eerst onder het gezag van hun vader vielen, en vervolgens onder dat van hun echtgenoot. In Nederland waren getrouwde vrouwen tot 1956 zelfs handelingsonbekwaam. De achternaam van je man aannemen was daarmee niet alleen een romantisch gebaar, maar ook symbolisch: je behoorde voortaan tot hem, als zijn eigendom. En die traditie werkt nog altijd door. Niet alleen in onze huwelijken, maar ook bij onze kinderen. Als getrouwde heteroseksuele ouders het niet eens worden over de achternaam van hun kind óf als ze geen voorkeur aangeven, krijgt het kind automatisch die van de vader. Negen maanden zwanger, een bevalling doorstaan, en dan moet je ook nog onderhandelen of het kind misschien jouw identiteit op papier mag hebben. Gelukkig komt daar mogelijk verandering in. Na een aangenomen motie ligt er nu een wetsvoorstel waardoor kinderen bij onenigheid automatisch de achternamen van beide ouders krijgen, in alfabetische volgorde. Een mooie stap, vind ik. Want waarom vinden we het eigenlijk zo romantisch dat een vrouw een stukje van haar identiteit inlevert voor de liefde, terwijl we dat andersom zelden verwachten? Mocht ik ooit nog eens mijn Hello Kitty-dagboek tegenkomen, dan schrijf ik er voor de verandering eens in: meneer Raaijmakers.